Jak nie kochać jesieni, jej babiego lata,
Liści niesionych wiatrem, w rytm deszczu tańczących.
Ptaków, co przed podróżą na drzewach usiadły,
Czekając na swych braci, za morze lecących.

Jeden komentarz

1. Nicpoń ;) says:

   16 November 2010 at 16:20

   Ja też tak chcę!